Lodewijk, windsurfen op Bonaire.

Lodewijk · vijf dagen windsurfen op Bonaire

Lodewijk vliegt voor zijn werk de hele wereld over. Op Bonaire kwam hij al vaker, maar dit keer was het een reis van zeven dagen, waarvan vijf op het eiland. Dat komt bijna nooit voor. Tijd om te windsurfen dus. We vroegen hem naar die dagen: de vroege ochtenden, de plank en het zeil, en wat hij mee naar huis neemt.

Lodewijk (links) aan boord.

Waarom juist daar?

“Om te windsurfen. En o ja, voor mijn werk.

Veel bestemmingen zijn voor mij landen, snel verkennen,  slapen en weer terugvliegen. Nu stond er een reis van zeven dagen op mijn rooster, met vijf dagen op Bonaire. Toen wist ik meteen wat ik ging doen: een plank en een zeil huren bij Jibe City.”

Hoe ziet een dag eruit?

“Door het tijdverschil ben je vroeg wakker, nog voordat de zon op is. Dan eerst naar het ontbijtbuffet, voor de pompoenpancakes. Thuis eet ik ze nooit, daar elke ochtend.

Daarna stap je in een Suzuki-jeep uit jaar 60. Een radio die één zender pakt en een stuur met een eigen mening. Zo rij je dwars over het eiland naar de windsurfplek: Jibe City.

Onderweg wacht je op een ezel die midden op de weg staat. Die heeft geen haast. Na een paar dagen jij ook niet meer.”

De Suzuki Jimny.

Welk moment is je bijgebleven?

“Na twee dagen dacht ik dat ik het wel kon. Ik bleef op mijn plank staan, ik hield mijn zeil in de wind en ik viel nog maar om de paar minuten in het water. Ik voelde me eerlijk gezegd best een windsurfer.

En dan zie je een jongetje van zes je met Mach 900 voorbij racen. Op een plank half zo groot als de mijne, met een zeil dat veel groter was dan hijzelf. Hij keek niet eens opzij. Volgende keer haal ik hem in. Misschien.”

Jibe City. Hier haalt een zesjarige je in.

Wat maakte deze reis anders?

“Ik was er al vaker geweest, maar eigenlijk had ik Bonaire nog nooit echt goed gezien. Nu had ik de tijd om het eiland rond te gaan. Pas dan merk je hoe klein het is, en hoeveel er toch te zien is.”

Het eiland rond

“Vijf dagen is niet lang, maar Bonaire is klein. Dit was mijn rondje.

Lac Bay. Elke ochtend begon bij Jibe City. Het water is er zo ondiep dat je bijna overal kunt staan, en de wind waait altijd. Perfect als je, zoals wij, niet zo heel goed bent. En om ingehaald te worden. De naam komt van de jibe: de bocht voor de wind die elke windsurfer wil leren.

1000 Steps. Het zijn er geen duizend, maar met je spullen op je rug voelt de weg terug wel zo. Beneden zwem je tussen de schildpadden.

De trap naar 1000 Steps.

Het zuiden. Dat deden we met de Suzuki en op de scooter. Langs de zoutpannen rij je door roze water en witte bergen zout, met flamingo's ernaast. Iets verderop staan de slavenhuisjes, zo laag dat je er niet rechtop in kunt staan. Daar word je stil van.

Langs de zoutpannen.

Op de scooter naar de slavenhuisjes bij de Rode Pan.

Het water op. Eén middag gingen we zeilen met Bonaire Yacht Charters, vanaf het Van der Valk-hotel in Kralendijk. De barbecue aan boord aan, en Bonaire langzaam voorbij zien glijden.

Aan boord bij Bonaire Yacht Charters.

’s Avonds. Eten en drinken doe je bij Ocean Oasis, met je voeten bijna in het water. Daarna een drankje in Little Havana in Kralendijk. Bij Delfins zit je rond het kampvuur, en wie durft, zingt karaoke bij The Bucket.”

Aan het water in Kralendijk.

Alle plekken uit dit verhaal staan in de hotspotgids.

Wat maakte de meeste indruk?

“Ontbijten bij Brass Boer. Hoe mooi dat uitzicht was.

Je zit daar met je koffie direct aan zee. Het water is zo helder dat je de vissen ziet zwemmen. Ik heb in heel wat landen ontbeten, maar zelden zo.”

Ontbijt met uitzicht.

Wat is het mooiste aan het leven daar?

“Alles gaat tien stappen langzamer.

Bij de supermarkt maakt de caissière eerst een praatje. Een afspraak om tien uur wordt half elf, en niemand kijkt ervan op. Mensen zeggen ‘bon dia’ op straat, ook als ze je niet kennen.

Mijn leven bestaat normaal uit tijdzones en vertrektijden. Daar kijkt niemand op zijn horloge.”

Fruit, koffie en factor 50, bij Ocean Oasis.

Wat heb je er geleerd?

“Slowww down, brother.

Dat werd het motto van de week. Op de eerste dag lag ik voor de derde keer met zeil en al in het water. Ik hing veel te krampachtig aan mijn giek. Je moet niet tegen de wind vechten, je moet hem in je zeil laten werken.

Dat geldt voor windsurfen, en eigenlijk voor alles daar.”

Wat neem je mee naar huis?

“Die middag zeilen: zon, een barbecue aan boord en goede mensen om je heen.”

Een middag op het water.

En in één zin?

“Top drie mooiste plekken op deze aardbol. En ik heb er nogal wat gezien.”

Tien stappen langzamer.

---

Lodewijk droeg The Signature Shorts in Navy Blue en Red. Op de foto's zie je ook Royal Blue.

BE IMMERSED.